Hakan Özdemir’in Günlüğü

kpss diyordum hep o da bitti sonunda, cumartesi ve pazar iki oturum olmak üzere girdim sınavlara, bu sınavlarda diğerlerinin aksine hiç kasmadım kendimi, geniş geniş gittim girdim sınavlara, bir de böyle olsun dedim, nasıl oluyormuş merak ettim, sonuçlar açıklanınca gidermiş olurum bu merakımı… herkes zor olduğunu söylüyor, zor ya da kolay herhangi bir fikrim yok, yaptım çıktım diyorum soran herkese…

şimdi tatil zamanı diyorum, yıl boyunca ders ders ders derken kafam allak-bullak oldu, tatil yeni başladı benim için, tatile gitmeden günlüme bir yazı daha ekliyim, tatil dönüşü yazacak çok şey olur, en azından biriktiririm yazacak bir şeyler, ayrıca tatil sonrası günlüğüm için değişik planlarım da var, değişik sayfalara yer vereceğim, özellikle tasarım konularında sayfalar hazırlamayı planlıyorum, neyse şimdilik bu kadar, diğer yazılarda görüşmek üzere… tatildeyim

bir karışıklık aldı başını gidiyor son günlerde, final sınavlarımın sonuçları açıklandı, bu sene aldığım sekiz dersten yedi tanesini geçtim ama bir tanesi kırk yedi ortalama ile bütünlemeye kaldı, ne kadar sinir bozucu bir durum, üç puan daha olsa mezun olmuştum, üç ay uzadı okul, umarım bütünlemede geçerim de mezun olabilirim… final sınavındaki zorlanmamdan belliydi bu dersten kötü bir sonuç alacağım, öyle de oldu zaten, dalga geçermişçesine sorulan sorular, keyfi olarak öğrenciyi dersten bırakalım gibi bir hava vardı bu dersin sınavında, merak etmeyin ulaştınızı amacınıza, tebrik ederim, ben dahil çoğu arkadaş bu dersten kaldı…

uzayan okul ile beraber planlarım da alt-üst oldu, kpss’ye hazırlanmaya çalıştığım şu dönemde okulun bu şekilde uzaması moralimi bozdu, kpss’ye zorla çalışabiliyordum artık hiç çalışamıyorum, ne de olsa mezun olamadım, kpss’ye sadece girebilme hakkım var mezun olamadığım için tercih hakkım yok, çalışmak mantıklı gelmiyor açıkçası, çarpık eğitim sistemimizin kurbanlarından biri de benim işte…

mezun olsaydım eğer büyük bir moral olacaktı benim için, sonunda bitecekti okul ama eylül ayına kadar uzadı artık, ne yapacağını bilememezlik içinde geçiyor günlerim, bu durumun verdiği sıkıntı da cabası, kaybettiğim zamanı da hiç saymıyorum, bundada vardır bir hayır diyorum ve yazımı sonlandırıyorum…

final sınavlarım bitti genel olarak iyiydi durum, inşallah geçerim hepsinden ve biter okulum, dün bitirdim sınavları eve dönmek üzere merkezden ilçeye giden son otobüse bindim, yolda bir kaza olduğunu söyledi otobüs durakta yolcu indirirken yanımızdan geçen bir araç sahibi, kaza yerine geldiğimizde kuzenlerden birisi arabalara yavaşlamalarını işaret ediyordu, telaşla indim otobüsten kuzene sordum dedim ne oluyor? abi kaza yaptık karşıdan gelen araça bize çarptı dedi, 3 kuzenim ve iki arkadaşı dayımın arabasındalarmış ve karşıdan gelen araç sürücüsü bizimkiler şeridine girmiş yanlışlıkla ve kaza… ama bir karış kalmış bizimkilerin arabalarının uçuruma gitmesine son anda durabilmişler… bizimkilerde yok bişey ama karşı tarafta hasar da çok yaralı da… yaralılara acil şifalar diliyorum ve dua ediyorum arabanın o uçurumdan aşağı gitmediğine büyük şans verilmiş sadakamız varmış, bunada şükür canları sağolsun, sağ-salim o kazadan kurtuldular.

ve anladım ki hayatın her anı bir sınav, her an sınav oluyoruz ve bu sınav bir ömür boyu devam edecek, neyin ne zaman ve nasıl başımıza geleceği hiç ama hiç belli olmuyor, yaşadığımız her anın kıymetini bilmemiz gerek.

buruk bir yazı oldu belki ama olsun, bundada vardır bir hayır diyelim, şimdilik bu kadar diğer yazılarda görüşmek üzere…