Hakan Özdemir’in Günlüğü

evet neydi ki bu?
paylaşmak mıydı elindeki ekmeğin yarısını? ya da
uykusuz mu kalkmaktı o hasta olunca? ya da
harcamak mıydı cebindekini son kuruşuna kadar onun için? ya da
sığınacak bir liman mıydı? ya da
arkanda olduğunu bilerek cesaret mi almaktı? ya da
saygı mı duymaktı düşüncelerine? ya da
sesini duyunca huzur mu duymaktı? ya da
saatlerce bıkıp usanmdan oturup konuşmak mıydı? ya da
düşünmeden herşeyini emanet edebileceğin birisi miydi? ya da
sırlarını paylaşıp, derdini, sevincini paylaşabildiğin miydi? ya da
üzülmek miydi onu üzgün görünce? ya da
özlemek miydi onu bir gün bile göremeyince? ya da
kavga mı vermekti hayat mücadelesi için omuz omuza? ya da
yalandan, dolandan uzak karşılıklı mıydı ki dostluk?
bize anlattıkları, öğrettikleri dostluk bu muydu ki?
neydi ki dostluk?
artık bende bilmiyorum bunu, kalmadı artık eski dostluk…

1-2 eylül günleri istanbuldaydım, ilk kez bu kadar kısa kaldım istanbul’da, ateş almaya gitmiş gibi… kampüsteyim için ikinci yıl kutlaması düzenlenmişti ona katıldım, kampüsteyim kurulalı iki yıl olmuş… ne kadar çabuk geçmiş günler, daha dün gibi aklımda kurmaya başladığımız o ilk günler, paramız yoktu barındırma ve alan adı ücretleri için, zar-zor denkleştirdiğimiz paralarla zor bir şekilde yayına başlamıştık, sınırlı imkanlarla bugünlere gelebildik, kaybettiklerimiz oldu ama bunun yanında kazandıklarımız da oldu…

neyse gelelim asıl konuya, istanbul’da bu kadar kısa kalmama üzüldüm açıkçası, hiç tadına varamadım bu sefer, ama mecbur dönmem lazımdı, AÖF sınavlarım vardı girmem gereken, bu kutlama olayı biraz ters zamanda oldu. neyse güzeldi yinede en azından bizimkileri gördüm, bu da yeter…