Hakan Özdemir’in Günlüğü

bu hayatta sahip olduğum en kıymetli şey sizsiniz. eğer ben bugün varsam, siz olduğunuz için. sizi ne kadar çok sevdiğimi anlatmaya bu satırlar asla yetmez. benim için, beni düşünerek kaç geceyi sabah ettiniz… mutlu olayım, yüzüm gülsün diye kimbilir her seferinde kaç kez içiniz içinizi yedi? ne yapsam ne etsem asla ödeyemem hakkınızı… ne dualarınızı ne desteğinizi eksik ettiniz benden… hep arkamda oldunuz… kimsede bulamadığımı dönüp dolaşıp yine sizde buldum… kimsede görmedim gözlerinizdeki sıcaklığı… hayatta sizden başka düşünmeden güveneceğim kimse yok… sizi seviyorum anne ve baba… küçük kız senide tabiki… (biricik kardeşim)

son yazılarım hep kasvet dolu oldu yav (idare edin hayat işte, her zaman yolunda gitmiyor işler) sanmayın ki böyle geçiyor zamanım, arada bir tepem atınca yazıyorum böyle deli deli ama onun haricinde geyiğin de alasını yaparım hani

sıkıcı bir yaz tatilindeyim, monoton geçiyor günler, bir de bütünleme sınavları binince tepeme pek bir sıkıcı oldu neyse çalışıyorum bakalım bütünlemerde neler olacak? yaşadığım yer küçük olduğu için yapacak pek bişiy yok, günün çoğu nette geçiyor ama elimizden geldiğince sosyal olmaya çalışıyoruz işte… arada bir değişiklik yapmasak böyle sanırım yeriz kafayı… yaşadığım yer şirin bir ilçe; Almus… ama bu şirin yerden istifade edememiş insanlar, burdaki doğal güzelliği değerlendirip birçok şey yapılabilir aslında, turizm için son derece elverişli bir yer burası, muhteşem manzarası, harika doğası ve masmavi gölü ile cennetten bir köşe adeta ama bu yazdıklarım hep böyle sözde kalıyor işte… projeler geliştirilse harika bir turizm yeri olacağından hiç şüphem yok…

neyse fazla gevezelik etmiyim, birazda diğer yazılara kalsın
bu yazımıda böylece noktalıyım